Κυριακή, 2 Αυγούστου 2015

Αγαπημένα καλοκαιρινά (και όχι μόνο) αναγνώσματα

Τα λογοτεχνικά βιβλία το καλοκαιράκι έχουν άλλη χάρη. Η καλύτερη συντροφιά στην παραλία, το μπαλκόνι, την εκδρομή. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με μοναδικές καθημερνές στιγμές χαλάρωσης και κάποια στιγμή στο μέλλον όταν ακούσεις τον τίτλο, διακτινίζεσαι νοερά στην εκάστοτε παραλία και σχεδόν μπορείς να ακούσεις τον ήχο του κύματος να ευφραίνει τα σωθικά. Ιδίως αν πρόκειται να γίνει αυτή η ανάκληση χειμερινούς μήνες!
Μπορεί βέβαια να συμβεί και το αντίθετο αν το βιβλίο είναι καλό. Μπορεί οδηγώντας ξανά στα ίδια μέρη να ανακαλέσεις τις ιδέες ή τους ήρωες που έκανες παρέα 2 καλοκαίρια πριν. Τέλος πάντων. Λέω να γράψω μία λίστα με τα αγαπημένα μου λογοτεχνικά βιβλία εδώ. Στην πλειονότητα είναι βιβλία με χιούμορ και διαβάζονται τόσο εύκολα όσο ρουφιέται μια πορτοκαλάδα ένα αυγουστιάτικο μεσημέρι σε μία παραθαλάσσια ταβερνούλα στη νότια Κρήτη (το γάμησα, αλλά δεν πειράζει).
Πέρα από το πρώτο βιβλίο η σειρά είναι εντελώς τυχαία. Στην επιλογή του πρώτου δεν υπήρξε τυχαιότητα, καθώς μπορώ να θυμηθώ και από που το αγόρασα.

1. Αγριεμένοι ανάπηροι επιστρέφουν από καυτά κλίματα - Τομ Ρόμπινς



Ω θεοί ποιος ελεεινός επέλεξε αυτό το εξώφυλλο και γιατί όλα τα βιβλία του Τομ Ρόμπινς (πέρα από τον τρυποκάρυδο) έχουν ελεεινά εξώφυλλα; Ίσως γιατί πρέπει να κάπως να αντισταθμιστεί η γαματοσύνη ενός βιβλίου. Δεν μπορεί ένα βιβλίο να είναι τόοοοοσο υπέροχο. Πρέπει να έχει ένα ψεγάδι και στην προκειμένη περίπτωση μιλάμε για το εξώφυλλο. Υπάρχει κι άλλο ένα FAIL στη μετάφραση αυτού του βιβλίου. Ο αγαπητός Σούιτερς κάνει συχνές αναφορές σε ένα βιβλίο του James Joyce το Finnegans Wake - Η αγρυπνία του Φίνεγκαν (δηλαδή το κλάψιμο του νεκρού κατά τη διάρκεια της νύχτας μετά το θάνατό του και λίγο πριν την κηδεία). Ο μεταφραστής για κάποιο λόγο το έχει εκλάβει διαφορετικά.
Αλλά είμαι κι εγώ εντελώς μαλάκας... Καταπιάνομαι από αυτή τη λεπτομέρεια για να κάνω επίδειξη και να κουνήσω το δάκτυλο ενώ μπορώ να μιλήσω για ένα αριστούργημα. Μετά το ξανασκέφτομαι και λέω ότι δεν μπορώ να μιλήσω γι αυτό. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ! Δεν περιγράφω άλλο.
Βασικά να προσθέσω ότι έχω διαβάσει κάμποσα βιβλία του Τομ Ρόμπινς αλλά ετούτο εδώ είναι το κάτι άλλο.

2. Πώς έγινα βλάκας - Μάρτεν Παζ

 


Παρόλο που δεν το διάβασα σε κάποια παραλία αλλά το πήρα μονοκοπανιά ένα βράδυ στο κρεβάτι μου (μιας και είναι μικρό σε όγκο) το κατατάσσω στα ιδανικά καλοκαιρινά αναγνώσματα. Πρόκειται για έναν ήρωα που η τρομερή ενσηναίσθηση του απαγορεύει να γευτεί της χαρές τους άπληστου ετούτου κόσμου και συνεπώς τον οδηγεί στα μονοπάτια της κατάθλιψης, μέχρι που αποφασίζει να γίνει κι αυτός ένας βλάκας. Απολαυστικό και Cult. Μη σε τρομάζει η λέξη cult (αν σε τρομάζει), θα το διασκεδάσεις σίγουρα.


3. Λοστρέ - Λένος Χρηστίδης  

 




Θυμάμαι ήταν το πρώτο βιβλίο που διάβασα και γέλασα. Προσοχή δε χαμογέλασα. Γέλασα. Πρόκειται για τις "περιπέτειες" μιας cool παρέας σε μία επαρχιακή πόλη της Ελλάδας. Το βιβλίο σατιρίζει με περισσό χιούμορ την ηλιθιότητα του μέσου mainstream Έλληνα. Και όταν λέω mainstream δεν εννοώ του κλαμπάκια απαραίτητα. Οφείλω να ομολογήσω ότι είναι δεύτερη καλύτερη fictional παρέα μετά της παρέας των τηλεοπτικών "Απαράδεκτων" χωρίς όμως να σχετίζονται η μία με την άλλη. (Για να μην παρεξηγούμεθα) 





4. Ζωνιανά Γκόλντ - Παρασκευάς Ακαμάτης

 



(Σας θυμίζει κάτι το εξώφυλλο;) Είναι το δεύτερο βιβλίο σ' αυτή τη λίστα που με έκανε να γελάω σα χαζός (σε μια παραλία κοντά στην Κάτω Ζάκρο πριν 2 καλοκαίρια). Πραγματικά ρουφιέται σαν πορτοκαλάδα. Το βιβλίο αποπνέει την πιο ευχάριστη μιζέρια που έχω συναντήσει μιας και πραγματεύεται καταστάσεις στη μελλοντική  Ελλάδας της κρίσης. Θα μπορούσε, σύμφωνα με το συγγραφέα να τιτλοφορείται και ως "Χωρίς ψεύτικα βυζιά".  Αντέστε να το διαβάσετε!

5. Νομαδικόν: ημερολόγιο δρόμου 

 




Αυτό το βιβλίο δεν θα μπορούσες να το κατατάξεις λογικά μαζί με τα προηγούμενα. Μιας όμως και πρόκειται για τη λίστα ΜΟΥ, θα υπάρχει πάντα χώρος για το Νομαδικόν. Όπως είπα στον συγγραφέα του (Facebook), αυτό το βιβλίο ξυπνάει τα παιδικά μου όνειρα και αυτό είναι από μόνο του υπέροχο.
Ο Δημήτρης ήταν επιχειρηματίας γύρω στα 30 αλλά αντιλήφθηκε ότι όλο το τερτίπι που βιώνει ο σύγχρονος homo sapiens είναι απροσδιόριστα ανούσιο. Έτσι προσπαθώντας να ανακαλύψει τον εαυτό του και ποιο το όλο νόημα αποφασίζει να τα βροντήξει όλα και να κάνει ένα ταξίδι χωρίς προγραμματισμένη επιστροφή στην Ανατολή. Κρατάει σημειώσεις λοιπόν. Για το ταξίδι, τους ανθρώπους, τα συναισθήματα και όταν επιστρέφει στην Ελλάδα τις κάνει βιβλίο. Υπέροχο και ταξιδιάρικο.