Σάββατο, 9 Μαΐου 2015

Σκέψεις μετανάστευσης


Εγώ ποτέ δεν ήθελα να μεταναστεύσω. Δηλαδή ακόμα δεν έχω μεταναστεύσει αλλά το σκέφτομαι. Δεν το σκέφτομαι γιατί βαρέθηκα την Ελλάδα• ούτε γιατί δε βρίσκω δουλειά• ούτε γιατί εν καιρώ κρίσης μιζεριάζω. Ίσα ίσα, κρίση είχαμε όταν παίρναμε δάνεια για να πιούμε καφέ και να πάμε διακοπές. Αυτό που ζούμε τώρα είναι απόρροια της κρίσης που είχαμε πριν το 2008. Το 2010, φρεσκοαπολυμένος από το στρατό, κλίθηκα να βρω δουλειά. Με το καλημέρα. Ψάρακας όπως ήμουν και είμαι τσίμπησα• και ακόμα από το αγκίστρι κρέμομαι, αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που σκέφτομαι τη μετανάστευση. Δεν γνωρίζω κατά πόσο η απόρροια της κρίσης έχει βάλει τους ανθρώπους σε μία κατάσταση προσαρμογής στα νέα δεδομένα ή κάποιας θετικής εξέλιξης. Αυτό που ξέρω είναι ότι η γκρίνια που ανέκαθεν υπήρχε έχει αυξηθεί εκθετικά και αυτό είναι που με λαβώνει. Η γκρίνια που σου ρουφάει το αίμα και κάθε απόθεμα ενέργειας είναι η μεγαλύτερη πληγή. Αφοσιώνεσαι ευλαβικά στην εξάσκηση της χειρότερης συνήθειας που μπορεί να έχει ένα ζωντανό και αδιαφορείς, εθελοτυφλείς και λουφάζεις όπως λένε και οι αγαπημένοι μου Pink Floyd, comfortably numb.

Ζω μία μετριότητα 10-6 κάθε μέρα και αυτό με σβολώνει. Κάποιοι θα με πουν άπληστο κι εγώ θα τους απαντήσω, ότι μπορεί και να είμαι• και από δω και στο εξής η συζήτηση κομμένη.
Βιώνω κάθε μέρα έναν παραλογισμό. Μία φορά ήρθε ένας διανομέας της κούριερ σχετικά μεγάλης ηλικίας, λίγο πριν το σχόλασμα το δικό μας. Η συμπεριφορά μίας τυπικής ελληνίδας που διαχειρίζεται ένα μάτσο άχρηστα χαρτιά και χωρίς καμία ειδίκευση (όχι ότι έχει μεγάλη σημασία αυτό), πυροδότησε την παρακάτω φράση. "Αγόρι μου, σ αυτή τη χώρα όποιον τον κάτσεις σε καρέκλα, κι ας είναι πλεγμένη κι από γύφτους, νομίζει ότι είναι εξουσία". Η καθήμενη σε πλεγμένη από γύφτους καρέκλα έβγαλε το σκασμό, τουλάχιστον για τα 15 λεπτά που της απόμειναν στο γραφείο για εκείνη την ημέρα.  Δυστυχώς, την επόμενη ήρθε ανανεωμένη. Μία άλλη φορά μια κοπέλα που δουλεύει κάμποσα χρόνια εκεί διαγιγνώσκεται με καρκίνο και ακούω σχόλια από την αφεντικίνα που σιχάθηκα τη ζωή μου. Το μέλημα αυτού του ανθρωποειδούς ήταν για το αν θα βγει σωστά η δουλειά άμα φύγει. Δεν είσαι σε πολυεθνική γαμώ το χριστό σου, μαζί ξεκινήσατε... Τέλος πάντων. Η ιδέα να βάλω μια κάμερα ψηλά να καταγράφει τα τραγελαφικά που διαδραματίζονται καθημερινά θα με έκανε πλούσιο.

Όλη αυτή η νοοτροπία και η παντελή έλλειψη ενδιαφέροντος με κάνουν να βιώνω τις 8 από τις 24 ώρες ημερησίως σαν αγγαρεία για να μην πω σαν αναπόφευκτο βασανιστήριο.
Μη έχοντας να χάσω κάτι πέρα από τον ήλιο, τη θάλασσα, μερικές στιγμές με την οικογένεια και τη καθημερινή μιζέρια της ελληνικής πραγματικότητας, λέω να δεχτώ μια πρόκληση (γιατί κάπως έτσι το βλέπω) και να μεταναστεύσω για τις Αγγλίες γύρω στον Οκτώβρη. Τίποτα δεν είναι σίγουρο και αποφάσισα να μην αγχώνομαι για οτιδήποτε αποφασίσω ή μου συμβεί. Αν θα κλείσω τα 29 γενέθλια μου στο πολυπολιτισμικό Λονδίνο, χεσμένος από τις φοβίες και τα άγχη που διακατέχει κάποιον σε κάθε νέο του βήμα  ή τα κλείσω εδώ στην τιμημένη ελληνική επαρχεία μίζερα περιβαλλόμενος από σιχαμένους αναβάτες καλαμιών, για τη στιγμή που θα τα κλείσω, θα είναι ένα και το αυτό. Το μέλλον είναι πάντα άγνωστο και γεμάτο εκπλήξεις, δυσάρεστες ή ευχάριστες, όπου και να είσαι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου