Δευτέρα, 18 Μαΐου 2015

Καλοκαιράκι - Κεφάλαιο 1ο

Το καλοκαιράκι είναι η αγαπημένη μου εποχή. Όχι το καλοκαιράκι σαν εποχή, το καλοκαιράκι σαν καλοκαιράκι. Τότε που οι συνθήκες επιβίωσης απαιτούν τα ρούχα να λιγοστεύουν και η απόχρωση της επιδερμίδας να αλλάζει. Τότε που μπορείς να γευτείς τη θάλασσα και το απέραντο γαλάζιο να φαίνεται θολό μέσα από την ανικανότητά σου να δεις καθαρά μέσα του. Οι παλμοί της καρδιάς, να βαράνε ένα γρήγορο τέμπο και τα χέρια να πλατσουρίζουν δυνατά στις άρσεις. Η κολλημένη άμμος στα πόδια σου και γενικά παντού, σε βιάζει να πάρεις λίγο καλοκαιράκι σπίτι σου. Να ίπτασαι ανάσκελα και με κλειστά τα μάτια, πάνω στον υγρό κόσμο και το κυματάκι να παρασέρνει το κορμί σου ανάλογα με τις ορέξεις των αέρηδων και των ρευμάτων. Ακόμα και μέσα στο γραφείο παλεύετε αφού όταν θα βγεις έξω θα είναι ακόμα μέρα• κι αν είσαι και από τους τυχερούς όπως εγώ, προλαβαίνεις και μια γρήγορη βουτιά, έτσι για να ξεπλύνεις με αρμύρα και ιώδιο το όλο ανώφελο της ημέρας.

Φέτος το αλισβερίσι με τη θάλασσα άνοιξε πολύ όμορφα, στην παραλία Αμμούδι δίπλα στο Δαμνόνι. Μία παραλία μάγισσα, που καθώς την πλησιάζεις σε μαγεύει με τα γαλαζοπράσινα νερά της. Στη συνέχεια αναλαμβάνει δράση το ψιλό-ψιλό βοτσαλάκι που κάνει ένα σαγηνευτικό μασάζ στις πατούσες σου. Το αεράκι με τη σειρά του, σου τραγουδάει στα αυτιά και σε πείθει σε δευτερόλεπτα να ξεφορτωθείς ότι περιττό αγκαλιάζει το σώμα σου. Πρέπει να νιώσεις τις δονήσεις σε όλο σου το κορμί. Καταλήγεις μέσα στο γαλάζιο και θυμάσαι πώς είναι να είσαι ζωντανός.


Σάββατο, 9 Μαΐου 2015

Σκέψεις μετανάστευσης


Εγώ ποτέ δεν ήθελα να μεταναστεύσω. Δηλαδή ακόμα δεν έχω μεταναστεύσει αλλά το σκέφτομαι. Δεν το σκέφτομαι γιατί βαρέθηκα την Ελλάδα• ούτε γιατί δε βρίσκω δουλειά• ούτε γιατί εν καιρώ κρίσης μιζεριάζω. Ίσα ίσα, κρίση είχαμε όταν παίρναμε δάνεια για να πιούμε καφέ και να πάμε διακοπές. Αυτό που ζούμε τώρα είναι απόρροια της κρίσης που είχαμε πριν το 2008. Το 2010, φρεσκοαπολυμένος από το στρατό, κλίθηκα να βρω δουλειά. Με το καλημέρα. Ψάρακας όπως ήμουν και είμαι τσίμπησα• και ακόμα από το αγκίστρι κρέμομαι, αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που σκέφτομαι τη μετανάστευση. Δεν γνωρίζω κατά πόσο η απόρροια της κρίσης έχει βάλει τους ανθρώπους σε μία κατάσταση προσαρμογής στα νέα δεδομένα ή κάποιας θετικής εξέλιξης. Αυτό που ξέρω είναι ότι η γκρίνια που ανέκαθεν υπήρχε έχει αυξηθεί εκθετικά και αυτό είναι που με λαβώνει. Η γκρίνια που σου ρουφάει το αίμα και κάθε απόθεμα ενέργειας είναι η μεγαλύτερη πληγή. Αφοσιώνεσαι ευλαβικά στην εξάσκηση της χειρότερης συνήθειας που μπορεί να έχει ένα ζωντανό και αδιαφορείς, εθελοτυφλείς και λουφάζεις όπως λένε και οι αγαπημένοι μου Pink Floyd, comfortably numb.

Ζω μία μετριότητα 10-6 κάθε μέρα και αυτό με σβολώνει. Κάποιοι θα με πουν άπληστο κι εγώ θα τους απαντήσω, ότι μπορεί και να είμαι• και από δω και στο εξής η συζήτηση κομμένη.
Βιώνω κάθε μέρα έναν παραλογισμό. Μία φορά ήρθε ένας διανομέας της κούριερ σχετικά μεγάλης ηλικίας, λίγο πριν το σχόλασμα το δικό μας. Η συμπεριφορά μίας τυπικής ελληνίδας που διαχειρίζεται ένα μάτσο άχρηστα χαρτιά και χωρίς καμία ειδίκευση (όχι ότι έχει μεγάλη σημασία αυτό), πυροδότησε την παρακάτω φράση. "Αγόρι μου, σ αυτή τη χώρα όποιον τον κάτσεις σε καρέκλα, κι ας είναι πλεγμένη κι από γύφτους, νομίζει ότι είναι εξουσία". Η καθήμενη σε πλεγμένη από γύφτους καρέκλα έβγαλε το σκασμό, τουλάχιστον για τα 15 λεπτά που της απόμειναν στο γραφείο για εκείνη την ημέρα.  Δυστυχώς, την επόμενη ήρθε ανανεωμένη. Μία άλλη φορά μια κοπέλα που δουλεύει κάμποσα χρόνια εκεί διαγιγνώσκεται με καρκίνο και ακούω σχόλια από την αφεντικίνα που σιχάθηκα τη ζωή μου. Το μέλημα αυτού του ανθρωποειδούς ήταν για το αν θα βγει σωστά η δουλειά άμα φύγει. Δεν είσαι σε πολυεθνική γαμώ το χριστό σου, μαζί ξεκινήσατε... Τέλος πάντων. Η ιδέα να βάλω μια κάμερα ψηλά να καταγράφει τα τραγελαφικά που διαδραματίζονται καθημερινά θα με έκανε πλούσιο.

Όλη αυτή η νοοτροπία και η παντελή έλλειψη ενδιαφέροντος με κάνουν να βιώνω τις 8 από τις 24 ώρες ημερησίως σαν αγγαρεία για να μην πω σαν αναπόφευκτο βασανιστήριο.
Μη έχοντας να χάσω κάτι πέρα από τον ήλιο, τη θάλασσα, μερικές στιγμές με την οικογένεια και τη καθημερινή μιζέρια της ελληνικής πραγματικότητας, λέω να δεχτώ μια πρόκληση (γιατί κάπως έτσι το βλέπω) και να μεταναστεύσω για τις Αγγλίες γύρω στον Οκτώβρη. Τίποτα δεν είναι σίγουρο και αποφάσισα να μην αγχώνομαι για οτιδήποτε αποφασίσω ή μου συμβεί. Αν θα κλείσω τα 29 γενέθλια μου στο πολυπολιτισμικό Λονδίνο, χεσμένος από τις φοβίες και τα άγχη που διακατέχει κάποιον σε κάθε νέο του βήμα  ή τα κλείσω εδώ στην τιμημένη ελληνική επαρχεία μίζερα περιβαλλόμενος από σιχαμένους αναβάτες καλαμιών, για τη στιγμή που θα τα κλείσω, θα είναι ένα και το αυτό. Το μέλλον είναι πάντα άγνωστο και γεμάτο εκπλήξεις, δυσάρεστες ή ευχάριστες, όπου και να είσαι.

Τρίτη, 5 Μαΐου 2015

Καλά να πάθουμε

Δεν μ αρέσει να σχολιάζω την επικαιρότητα κυρίως γιατί υπάρχουν τραγικά θέματα που αξίζει να θίξω και αν το κάνω θα γίνω μίζερος και ενοχλητικός και για τον ίδιο μου τον εαυτό. Τα λένε μερικοί πολύ καλύτερα από εμένα εξάλλου. Λέω να κάνω μια εξαίρεση και επιφυλάσσομαι για το μέλλον. Αγνοώ λοιπόν τα προβλήματα σίτισης που αντιμετωπίζουν χιλιάδες οικογένειες λόγο της τρομολαγνίας των μέσων μαζικής παραπληροφόρησης, αγνοώ δολοφονίες μικρών παιδιών από τους ίδιους τους τούς γονείς και εξοργισμένα πλήθη που θέλουν στην κρεμάλα τον δολοφόνο, αγνοώ πολέμους που υφίστανται με τις πιο ηλίθιες δικαιολογίες και πολλά άλλα και έρχομαι στο προκείμενο.

Όπου κι αν πλοηγηθώ στο διαδίκτυο



Μια πολυσυζητημένη είδηση που μεταξύ άλλων ταλανίζει το νεοέλληνα. Ο Ρουβάς λέει ερμήνευσε το Άξιον Εστί. Και δώσ' του στήλες επί των στηλών στα πανηλίθια blogs που διαβάζει ο κόσμος, σε ιντερνετικά πόρταλς που προσυπογράφουν ηθικολόγοι της δεκάρας και τιτλοφορούνται δημοσιογράφοι. Όλοι κράζουν! Πως τόλμησε; Και εδώ έρχεται το δικό μου σχόλιο άνευ επιχειρηματολογίας γιατί δεν μπορώ άλλο πραγματικά.. Είστε ηλίθιοι; Τι άλλο θα σκαρφιστείτε για μερικά κλικς; Ο Ρουβάς πουλάει ακόμα! Φάτε τον. Φάτε τον όπως τρώγατε ανέκαθεν την πολυπληγείσα μεν, υπέροχη και με άθλιους κάτοικους δε, Ελλάδα. Ασχοληθείτε με το πως ένα πρώην(;) σύμβολο του σεξ βεβηλώνει ένα ποιοτικό άσμα ερμηνεύοντάς το με την ευχή του δημιουργού. Κρίνετε εσείς άθλιοι νεοέλληνες, αλάνθαστοι, αν πρέπει κάποιος να πει ή να κάνει κάτι ακόμα και αν έχει την αμέριστη αποδοχή του ανθρώπου που δημιούργησε αυτό το κάτι, και ξεχάστε όλα αυτά που αναφέρω στην πρώτη παράγραφο. Δε σας αφορούν.