Πέμπτη, 30 Απριλίου 2015

Α.Τ.Ι.Α.

Αν ένα παλικαράκι ανεξαρτήτου φύλου προσπαθεί να αλλάξει τον κόσμο επιτυχημένα ή όχι, εξαρτάται από την ψυχολογική κατάσταση του παρατηρητή ακριβώς τη στιγμή της παρατήρησης.
Κανένα άλλο σχόλιο μιας και κάθε δευτερόλεπτο περεταίρω προσοχής θα ακυρώνει το προηγούμενο.

A Baltimore activist was snatched up by police, black-bag style, on live TV

Posted by NowThis on Wednesday, 29 April 2015


Χαριτολογώντας πάντως, αν σηκώνει το κλίμα τέτοια διάθεση, θα μπορούσε κανείς εδώ, να παρομοιάσει τους μπάτσους με UFO.

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2015

Οικονομική ανάκαμψη ή γιατί πρέπει να διδάσκετε η αλγοριθμική λογική από το Γυμνάσιο


Όλοι έχουμε μία άποψη. Όπως πολύ ορθότερα το έθεσε ο Dirty Harry "Opinions are like assholes, everybody has one". Έτσι κι εγώ, δεν μπορώ να μείνω αμέτοχος και να μην εκθέσω τη δική μου,  για το πώς μία χώρα σαν την Ελλαδίτσα, που έχει τραβήξει τα πάνδεινα, κυρίως από την αγραμματοσύνη, τον εγωκεντρισμό και την ηλιθιότητα των πρόσφατων κατοίκων της, μπορεί σε βάθος χρόνου να ανακάμψει οικονομικά. Κάπου εδώ θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι δεν έχω καμία σχέση με την οικονομική επιστήμη και σε καμία περίπτωση δεν πάω να το παίξω προπονητής από τον καναπέ. Τα επιχειρήματα που πρόκειται να εκθέσω παρακάτω βασίζονται στην απλή λογική.
Μη έχοντας τι να κάνω τις μέρες αργίας, περισυλλογίζομαι. Η οικονομία μιας χώρας πέρα από τις πουστιές που μπορεί να κάνει ο εκάστοτε κυβερνήτης βασίζεται κυρίως στα αγαθά που διακινεί και εξάγει. Ανταλλάσσει δηλαδή με άχρηστα κωλόχαρτα ή αριθμούς σε συστήματα. Εδώ αναρωτιέμαι τι μπορεί να παράγει η Ελλάδα ώστε να το ανταλλάξει με τα υπερτιμημένα κωλόχαρτα που ονομάζουμε χρήμα. Πρώτη σκέψη που μου έρχεται είναι: "χμμμ όμορφη χώρα, ήλιος, θάλασσα. Ωραία. Τουρισμός." Fail. Επηρεάζεται άμεσα από εξωγενείς παράγοντες. Με τη συμβολή κάποιων εύκολα υποκινούμενων ηλιθίων (ονόματα δε λέμε, οικογένειες δε θίγουμε) μπορεί να καταστραφεί  εν μία νυκτί όσα κτίστηκαν με κόπο μήνες, χρόνια, δεκαετίες. Για τα γεωργικά προϊόντα δεν το συζητώ. Όλες αυτές οι επιδοτήσεις έχουν θέση σε καταστολή την δύσμοιρη αγροτιά. Αν και αν αντιμετωπιστεί η καλλιέργεια της γης με μία πιο επιστημονική, αν θές, προσέγγιση μπορεί κάτι να γίνει. Τέλος πάντων κάνοντας brainstorming εδώ μπορώ να μακρηγορήσω τόσο που κινδυνεύω να χάσω τον ένα και μοναδικό μελλοντικό μου αναγνώστη. Δηλαδή εμένα.
Προχωρώντας στο προκείμενο, η λέξη κλειδί είναι software. Η Ελλάδα παράγει εγκεφάλους, οι οποίοι ωριμάζουν. Ο ρομαντισμός κατακεραυνώνετε από το ένστικτο για επιβίωση και είτε αποδημούν είτε λουφάζουν σε μια θεσούλα που τους εξασφαλίζει τα προς το ζην. Ο μαθηματικός νους είναι κάτι που διαθέτουμε σε αφθονία και αυτό φαίνεται και από τα διεθνή βραβεία σε μαθηματικούς διαγωνισμούς και τα λοιπά (δες ένα παράδειγμα).
Software λοιπόν. Δε χρειάζεσαι τίποτα περισσότερο από καλούς εγκεφάλους και έναν υπολογιστή. Ας πούμε ότι θέλεις να αναπτύξεις την αυτοκινητοβιομηχανία στην Ελλάδα. Τρέχα γύρευε πρώτες ύλες, πανάκριβα εργοστάσια, μηχανές, ρομπότ, μηχανικούς.. δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Ενώ, software. Απλά τα πράγματα. Απλά τα πράγματα; Εξαρτάται. Πρακτικά ένας εγκέφαλος και ένας υπολογιστής είναι οι πρώτες ύλες που χρειάζεσαι. 
Το υπουργείο παιδείας, που κατά τη γνώμη μου (και εδώ οφείλετε να συμφωνήσετε) θα έπρεπε να μετονομαστεί σε υπουργείο βλακείας, καθώς πασχίζει να μετουσιώσει τα νιάτα σε παπαγαλέ ανδρείκελα (γιατί άραγε;),  εδώ και κάποια χρόνια προσπαθεί να βγάλει από το πρόγραμμα σπουδών ένα και μοναδικό μάθημα τεχνολογικής κατεύθυνσης που διδάσκετε στην τρίτη λυκείου, εξετάζεται πανελλαδικά και αφορά στην αλγοριθμική λογική μεταφρασμένη σε κάτι πιο φιλικό για τον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι αυτό το μάθημα καλλιεργεί (εάν γίνει σωστά) μια δομημένη λογική που υπακούει ο υπολογιστής μέσω της διαδικασίας του προγραμματισμού. Εν ολίγης, δίνει τις βάσεις για κάποιον που θέλει να ασχοληθεί είτε ερασιτεχνικά είτε επαγγελματικά με τη δημιουργία software. Από εκπαιδευτικής άποψης, το μάθημα μπορεί να χαρακτηριστεί και σαν απλά εφαρμοσμένα μαθηματικά. Πρακτικά ενεργοποιεί νευρώνες και εξασκεί τον εγκέφαλο όπως ακριβώς κάνουν και τα κλασικά μαθηματικά που διδασκόμαστε από την πρώτη κιόλας τάξη του δημοτικού.
Μιας και είναι χαρακτηριστικό κάθε έμβιας οντότητας να προσαρμόζετε στις εκάστοτε συνθήκες προκειμένου να επιβιώσει, έτσι πρέπει και το εκπαιδευτικό σύστημα που αφορά έμβια και σκεπτόμενα όντα, να εισάγει την φιλική προς τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές αλγοριθμική λογική, γιατί όχι από το γυμνάσιο, και όχι σαν ένα μάθημα επιλογής που δε δίνετε καμία σημασία, αλλά σαν ισότιμο μάθημα με την λογοτεχνία και τα μαθηματικά.
Ο εγκέφαλος ενός 12χρονου μπορεί να αφομοιώσει υπέροχες πληροφορίες που κατόπιν επεξεργασίας και ωρίμανσης μετουσιώνει σε θαύματα. Σύγχρονα και απτά θαύματα, όχι σαν αυτά που διαβάζουμε. Στα παραμύθια.
Συνοψίζοντας μέχρι εδώ.  Βήμα 1: Εισαγωγή της εφαρμοσμένης αλγοριθμικής λογικής σαν βασικό μάθημα από το γυμνάσιο με ίδια βαρύτητα όπως αυτή της έκθεσης και των μαθηματικών.
Όποιος έτυχε να φοιτήσει σε ελληνικό πανεπιστήμιο και δεν εντάχτηκε έστω και από το πρώτο έτος σε κάποια φοιτητική παραταξούλα, (που η ύπαρξή των, είναι τραγελαφική και αποτελεί ένα τεράστιο θέμα που χρίζει άμεσης αντιμετώπισης και δε συνάδει με τα παραπάνω) θα έχει βιώσει την ασύλληπτη παράνοια του προγράμματος σπουδών. Δεν είμαι κοσμοπολίτης, δεν έχω ταξιδέψει ιδιαίτερα και δεν γνωρίζω πολλά πράγματα, αλλά μου είναι αδιανόητο να φανταστώ μία σοβαρή χώρα που υπό την "επίβλεψή της" λειτουργούν δημόσια ιδρύματα σαν τα πανεπιστήμια και κάθε λογής σπουδαστήρια, που το πρόγραμμα σπουδών τους προσαρμόζεται στις γνώσεις ορισμένων βολεμένων ακαδημαϊκών και όχι την πρακτική αναγκαιότητα και την εξέλιξη της εκάστοτε επιστήμης. Είναι ποτέ δυνατόν;
Συνεπώς. Βήμα 2: προσαρμογή των προγραμμάτων σπουδών των ιδρυμάτων που ασχολούνται με την επιστήμη της πληροφορικής στις σύγχρονες και εμπορικά εκμεταλλεύσιμες τάσεις και την εξέλιξη της επιστήμης, έτσι ώστε να μπορούν οι απόφοιτοι να έχουν εμπορικά εκμεταλλεύσιμη γνώση. Και για να προλάβω τους κακοθελητές δεν εννοώ ούτε ιδιωτικοποίηση, ούτε νταβατζηλίκι από μεγάλες πολυεθνικές. Στόχος είναι η δημιουργία επιστημόνων που θα μπορούν να γεννήσουν και να υλοποιήσουν ιδέες. Όχι πως τώρα δε γίνεται. Παρόλη την αντιξοότητα και τις μη ευνοϊκές συνθήκες παράγουμε υπέροχα μυαλά, φανταστείτε τι θα γινόταν αν επικρατούσε ένα φυσιολογικό καθεστώς.
Από εκεί και ύστερα αρχίζουν τα πιο δύσκολα. Πώς εκμεταλλευόμαστε τους νέους πόρους; Πέρα από την ανεξάντλητη ανάγκη για νέες τεχνολογίες και software που ευνοεί την Αυτοαπασχόληση των αποφοίτων (όχι μόνο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης) θα μπορούσε το κράτος να δημιουργήσει κρατικές εταιρείες και να παράγει λογισμικό έτσι ώστε να εξυπηρετεί τις ανάγκες του. Να δημιουργηθεί σωστό λογισμικό, που αυξάνει την παραγωγικότητα και τη δημιουργική σκέψη έτσι ώστε να μην αναλώνεται η φαιά ουσία στα χωράφια που μπορεί αποτελεσματικότερα να αναλάβει η μηχανοργάνωση.  Μόλις τακτοποιήσουμε τα έσω και ο μηχανισμός πλέον λειτουργεί, τον συντηρούμε και αναλαμβάνουμε καινούρια έργα.
Θα μου πεις τώρα, ποιος θα κάνει τη διαχείριση;  Εδώ υπάρχει ένα θέμα. Ευελπιστώ, κι ας με πεις και αφελή ότι χρόνο με το χρόνο θα βελτιωθεί η κατάσταση και κάποια στιγμή θα φτάσουμε σε ένα σημείο καλό και παραγωγικό. Όπως και να έχει είναι καλό να προσπαθήσουμε αρχικά με τη βελτίωση της παιδείας και της εκπαίδευσης και μέχρι να θερίσουμε αυτά που σπείραμε θα βρεθεί και ο τρόπος.
Συνοψίζοντας, η ζήτηση λογισμικού αυξάνετε διαρκώς. Πριν κάποια χρόνια είχαμε έναν υπολογιστή ανά σπίτι και άμα. Εν έτη 2015 ο κάθε ένας μπορεί να έχει 3 συσκευές που χρησιμοποιεί λογισμικό, άρα δε μπορώ να διακρίνω κάποια πτωτική τάση στον συγκεκριμένο τομέα. Το καλύτερο απ' όλα είναι ότι δεν χρειάζεται πέρα από γνώση, διάθεση και έναν υπολογιστή τίποτα άλλο εν αντιθέσει με οποιαδήποτε άλλη βιομηχανία που ο εξοπλισμός μπορεί να κοστίσει αρκετά εκατομμύρια ευρώ. Όσον αφορά στις ανάγκες της εκπαίδευσης το κόστος είναι αστείο αφού πλέον με 30€ μπορεί κάποιος να έχει ένα μηχάνημα για να παίζει με αλγορίθμους και να δημιουργεί λογισμικό.  Στο Ισραήλ το μυριστήκανε είδη και κοντεύουν να φτιάξουν την δεύτερη Silicon Valley. Εμείς τι περιμένουμε;