Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2015

Λογοπαίγνια

Οι αυτοαποκαλούμενοι αναρχικοί που σπάνε βιτρίνες, βανδαλίζουν περιουσίες και βαράνε μπάτσους αυτοαναιρούνται.

Η αναρχία είναι μια μαγική έννοια. Για φαντάσου και μόνο μία κοινωνία χωρίς άρχοντες.

Ένας αναρχικός εξ ορισμού και για να μπορεί να επιβιώσει θα πρέπει έμφυτα και χωρίς δεύτερες σκέψεις να σέβεται τον διπλανό του, ότι πεποιθήσεις και να έχει (αν δεν το κάνει και προσπαθεί να επιβληθεί κινδυνεύει να κάνει άρχοντα τον τρόμο ή να μετουσιωθεί ο ίδιος σε τρόμο και να αυτοαναιρεθεί), το περιβάλλον και κατ επέκταση τον εαυτό του.

Οι τύποι που ξύνουν τα αρχίδια τους σε κοινόβια φαντασιωνόμενοι την ουτοπία μετά την άσκηση υπερβολικής βίας ώστε να πέσει το κατεστημένο είναι απλά ηλίθιοι. Είναι οι ίδιοι γρανάζια του μηχανισμού που αποκαλούν σύστημα.

Κάνοντας εσκεμμένα χρήση μιας αόριστης λέξης όπως σύστημα μάχονται με το φανταστικό εχθρό, τον οποίο βέβαια δεν μπορούν να προσδιορίσουν πλήρως και γι αυτό τον αποκαλούν σύστημα. Έτσι έχουν μία δικαιολογία που υποσυνείδητα τους κάνει να νιώθουν καλά γι αυτό που κάνουν. Παλεύουν με τον κανένα. Είναι δύσκολο αλλά η προσπάθεια μετράει.


Σκατά στα μούτρα τους. Σκατά στα μούτρα μας.

Κυριακή, 2 Αυγούστου 2015

Αγαπημένα καλοκαιρινά (και όχι μόνο) αναγνώσματα

Τα λογοτεχνικά βιβλία το καλοκαιράκι έχουν άλλη χάρη. Η καλύτερη συντροφιά στην παραλία, το μπαλκόνι, την εκδρομή. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με μοναδικές καθημερνές στιγμές χαλάρωσης και κάποια στιγμή στο μέλλον όταν ακούσεις τον τίτλο, διακτινίζεσαι νοερά στην εκάστοτε παραλία και σχεδόν μπορείς να ακούσεις τον ήχο του κύματος να ευφραίνει τα σωθικά. Ιδίως αν πρόκειται να γίνει αυτή η ανάκληση χειμερινούς μήνες!
Μπορεί βέβαια να συμβεί και το αντίθετο αν το βιβλίο είναι καλό. Μπορεί οδηγώντας ξανά στα ίδια μέρη να ανακαλέσεις τις ιδέες ή τους ήρωες που έκανες παρέα 2 καλοκαίρια πριν. Τέλος πάντων. Λέω να γράψω μία λίστα με τα αγαπημένα μου λογοτεχνικά βιβλία εδώ. Στην πλειονότητα είναι βιβλία με χιούμορ και διαβάζονται τόσο εύκολα όσο ρουφιέται μια πορτοκαλάδα ένα αυγουστιάτικο μεσημέρι σε μία παραθαλάσσια ταβερνούλα στη νότια Κρήτη (το γάμησα, αλλά δεν πειράζει).
Πέρα από το πρώτο βιβλίο η σειρά είναι εντελώς τυχαία. Στην επιλογή του πρώτου δεν υπήρξε τυχαιότητα, καθώς μπορώ να θυμηθώ και από που το αγόρασα.

1. Αγριεμένοι ανάπηροι επιστρέφουν από καυτά κλίματα - Τομ Ρόμπινς



Ω θεοί ποιος ελεεινός επέλεξε αυτό το εξώφυλλο και γιατί όλα τα βιβλία του Τομ Ρόμπινς (πέρα από τον τρυποκάρυδο) έχουν ελεεινά εξώφυλλα; Ίσως γιατί πρέπει να κάπως να αντισταθμιστεί η γαματοσύνη ενός βιβλίου. Δεν μπορεί ένα βιβλίο να είναι τόοοοοσο υπέροχο. Πρέπει να έχει ένα ψεγάδι και στην προκειμένη περίπτωση μιλάμε για το εξώφυλλο. Υπάρχει κι άλλο ένα FAIL στη μετάφραση αυτού του βιβλίου. Ο αγαπητός Σούιτερς κάνει συχνές αναφορές σε ένα βιβλίο του James Joyce το Finnegans Wake - Η αγρυπνία του Φίνεγκαν (δηλαδή το κλάψιμο του νεκρού κατά τη διάρκεια της νύχτας μετά το θάνατό του και λίγο πριν την κηδεία). Ο μεταφραστής για κάποιο λόγο το έχει εκλάβει διαφορετικά.
Αλλά είμαι κι εγώ εντελώς μαλάκας... Καταπιάνομαι από αυτή τη λεπτομέρεια για να κάνω επίδειξη και να κουνήσω το δάκτυλο ενώ μπορώ να μιλήσω για ένα αριστούργημα. Μετά το ξανασκέφτομαι και λέω ότι δεν μπορώ να μιλήσω γι αυτό. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ! Δεν περιγράφω άλλο.
Βασικά να προσθέσω ότι έχω διαβάσει κάμποσα βιβλία του Τομ Ρόμπινς αλλά ετούτο εδώ είναι το κάτι άλλο.

2. Πώς έγινα βλάκας - Μάρτεν Παζ

 


Παρόλο που δεν το διάβασα σε κάποια παραλία αλλά το πήρα μονοκοπανιά ένα βράδυ στο κρεβάτι μου (μιας και είναι μικρό σε όγκο) το κατατάσσω στα ιδανικά καλοκαιρινά αναγνώσματα. Πρόκειται για έναν ήρωα που η τρομερή ενσηναίσθηση του απαγορεύει να γευτεί της χαρές τους άπληστου ετούτου κόσμου και συνεπώς τον οδηγεί στα μονοπάτια της κατάθλιψης, μέχρι που αποφασίζει να γίνει κι αυτός ένας βλάκας. Απολαυστικό και Cult. Μη σε τρομάζει η λέξη cult (αν σε τρομάζει), θα το διασκεδάσεις σίγουρα.


3. Λοστρέ - Λένος Χρηστίδης  

 




Θυμάμαι ήταν το πρώτο βιβλίο που διάβασα και γέλασα. Προσοχή δε χαμογέλασα. Γέλασα. Πρόκειται για τις "περιπέτειες" μιας cool παρέας σε μία επαρχιακή πόλη της Ελλάδας. Το βιβλίο σατιρίζει με περισσό χιούμορ την ηλιθιότητα του μέσου mainstream Έλληνα. Και όταν λέω mainstream δεν εννοώ του κλαμπάκια απαραίτητα. Οφείλω να ομολογήσω ότι είναι δεύτερη καλύτερη fictional παρέα μετά της παρέας των τηλεοπτικών "Απαράδεκτων" χωρίς όμως να σχετίζονται η μία με την άλλη. (Για να μην παρεξηγούμεθα) 





4. Ζωνιανά Γκόλντ - Παρασκευάς Ακαμάτης

 



(Σας θυμίζει κάτι το εξώφυλλο;) Είναι το δεύτερο βιβλίο σ' αυτή τη λίστα που με έκανε να γελάω σα χαζός (σε μια παραλία κοντά στην Κάτω Ζάκρο πριν 2 καλοκαίρια). Πραγματικά ρουφιέται σαν πορτοκαλάδα. Το βιβλίο αποπνέει την πιο ευχάριστη μιζέρια που έχω συναντήσει μιας και πραγματεύεται καταστάσεις στη μελλοντική  Ελλάδας της κρίσης. Θα μπορούσε, σύμφωνα με το συγγραφέα να τιτλοφορείται και ως "Χωρίς ψεύτικα βυζιά".  Αντέστε να το διαβάσετε!

5. Νομαδικόν: ημερολόγιο δρόμου 

 




Αυτό το βιβλίο δεν θα μπορούσες να το κατατάξεις λογικά μαζί με τα προηγούμενα. Μιας όμως και πρόκειται για τη λίστα ΜΟΥ, θα υπάρχει πάντα χώρος για το Νομαδικόν. Όπως είπα στον συγγραφέα του (Facebook), αυτό το βιβλίο ξυπνάει τα παιδικά μου όνειρα και αυτό είναι από μόνο του υπέροχο.
Ο Δημήτρης ήταν επιχειρηματίας γύρω στα 30 αλλά αντιλήφθηκε ότι όλο το τερτίπι που βιώνει ο σύγχρονος homo sapiens είναι απροσδιόριστα ανούσιο. Έτσι προσπαθώντας να ανακαλύψει τον εαυτό του και ποιο το όλο νόημα αποφασίζει να τα βροντήξει όλα και να κάνει ένα ταξίδι χωρίς προγραμματισμένη επιστροφή στην Ανατολή. Κρατάει σημειώσεις λοιπόν. Για το ταξίδι, τους ανθρώπους, τα συναισθήματα και όταν επιστρέφει στην Ελλάδα τις κάνει βιβλίο. Υπέροχο και ταξιδιάρικο. 

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2015

Ελεύθερο κάμπινγκ και αυθαίρετα


Ο ένας μου εαυτός:

Δε γαμιέστε ρε μαλακιστήρια… Ο άνθρωπος είναι μέρος της φύσης και δεν μπορείς να τον αποκόψεις από αυτήν με ηλίθιες νομοθεσίες.

Ο άλλος μου εαυτός:


Καλά μας κάνουν. Αφού κάποια ζώα είναι περισσότερο ρυπαρά απ΄ ότι μπορεί να βαστάξει αυτός ο έρμος ο πλανήτης καλά κάνουν και τα περιορίζουν.  

Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2015

Μία βδομάδα πριν το δημοψήφισμα και ύστερα

Αποχή για ένα διάστημα.
Έτσι είναι αυτά. Από τη μία το καλοκαιράκι, από την άλλη οι δύσκολες μέρες που όσο κι αν θέλεις να το παίξεις στα αρχίδια σου ανησυχείς.
Ομολογουμένως ανησυχώ περισσότερο από το επιτρεπτό ή μάλλον ανησυχώ περισσότερο απ΄όσο αξίζει να ανησυχώ αφού δεν είναι
στο χέρι μου να αλλάξω το παραμικρό στο μικρόκοσμο που βιώνεται το ελληνικό ζήτημα.
Είναι και αυτό που θέλω να απέχω από το σχολιασμό της επικαιρότητας. Δεν μπορώ όμως. Αφού κάθε βράδυ τουλάχιστον δύο φορές ανοίγω τα μάτια μου και τα ξανακλείνω καθησυχάζοντας τον εαυτό μου.

Τη μέρα που ανακοινώθηκε το δημοψήφισμα, στην Ελληνική επαρχεία ο κόσμος συνέχισε να κινείται νωχελικά. Η πλειοψηφία των ATM μέχρι τις 12 το βράδυ είχε αδειάσει. Τουλάχιστον στις δημοφιλέστερες τράπεζες. Το γνωρίζω αυτό από πρώτο χέρι αφού ήθελα να τραβήξω κάνα πενηντάρικο να πάμε να το φάμε σε μια ταβέρνα αλλά μετά το μικρο-αγώνα για να βρω ATM με λεφτά σήκωσα τα 100 εκ των 150 που είχε ο λογαριασμός μου για να εξασφαλιστώ για τη βδομάδα.  Οι συζητήσεις των επαρχιωτών έδιναν και έπαιρναν με χαμόγελα πάντα. Τη φωτογραφία την τράβηξα το μεσημέρι της ημέρας μετά την ανακοίνωση.

Την επόμενη της ανακοίνωσης του δημοψηφίσματος, τραβούσα φωτογραφίες σαν τρελός γιατί νόμιζα ότι γραφόταν ιστορία.


Τώρα που έχουν περάσει οι μέρες και έχει γίνει ό,τι ήταν να γίνει καταλήγω στο ότι το δημοψήφισμα έγινε για να επιβεβαιώσουμε πόσο απροκάλυπτα ο Ελληνικός τύπος είναι για τον πούτσο.




Επίσης το τραγελαφικό τοπίο ήρθαν να συμπληρώσουν οι ένθερμοι υποστηρικτές του ναι. Δηλαδή οι άνθρωποι που επρόκειτο να ψηφίσουν υπέρ νέων μέτρων λιτότητας. Ναι στην αποδοχή νέων μνημονίων. Αυτή που τάσσονταν στο πλευρό των καναλαρχών, των βαρδινογιαννέων και λοιπών βαρδινογιαννέων, του σάκη του ρουβά και των πολιτικών που με την ευλογία της πελατειοκρατίας και των ημίχαζων ψηφοφόρων τους έφεραν την Ελλάδα εδώ που είναι.
Εδώ στην επαρχεία λοιπόν υπήρξαν σαρανταρίζουσες γεροντοκόρες μπίμπος που κυκλοφορούν με πόρσε να διαλαλούν επιχειρήματα όπως: "Είναι ωραία να δουλεύεις την Κυριακή", ιδιοκτήτες καφετεριών να ψηφοθηρούν υπέρ του ναι κάνοντας ημιαπειλητικές συζητήσεις με τους σερβιτόρους τους και χαζεμένοι φουσκωτοί να προσπαθούν να πείσουν κόσμο με προσωπικά μηνύματα στο facebook. Αυτά πήραν τα μάτια μου και τα αυτιά μου.



Δεκακάτι μέρες αργότερα τα πράγματα είναι ακριβώς τα ίδια. Οι τράπεζες υπολειτουργούν. Τα 60 ευρώ τη μέρα όριο ημερήσιας ανάληψης που έχουν τα ΑΤΜ παραμένουν σταθερά στα 60. 60*30=1800. Ποιος παίρνει άραγε 1800€ το μήνα μισθό στην Ελλάδα το 2015 για να είναι σε θέση να επωφεληθεί πλήρως από το πλαφόν ανάληψης;

Αν έχω ένα βαθμό γαματοσίνης αυτή τη στιγμή το οφείλω στην απολιτίκ μου ιδιότητα. Αυτό που δεν μπορώ όμως να ανεχτώ με τίποτα και με εξοργίζει όσο δεν πάει, είναι ότι κάποιοι τραγικοί ψηφοφόροι νεοδημοκρατοπασόκοι (κατ' εμέ χειρότεροι κι από χρυσαυγίτες) προσπαθούν να πείσουν και πιθανότατα το πιστεύουν κιόλας, ότι τα πράγματα είναι όπως είναι εξαιτίας του Τσίπρα και του Βαρουφάκη. Λοβοτομή.-

Και για να κλείσω με χιούμορ (όσο μας απέμεινε) συγκεντρώνω μερικά που μου άρεσαν..









YΓ. αυτό εδώ είναι ό,τι πιο αντιπροσωπευτικό για κείνη τη βδομάδα.
ΥΓ2. και διάφορες σκέψεις τριγυρνάνε  στο κεφάλι μου ξανά και δεν τίθεται θέμα βιοπορισμού



  

Δευτέρα, 18 Μαΐου 2015

Καλοκαιράκι - Κεφάλαιο 1ο

Το καλοκαιράκι είναι η αγαπημένη μου εποχή. Όχι το καλοκαιράκι σαν εποχή, το καλοκαιράκι σαν καλοκαιράκι. Τότε που οι συνθήκες επιβίωσης απαιτούν τα ρούχα να λιγοστεύουν και η απόχρωση της επιδερμίδας να αλλάζει. Τότε που μπορείς να γευτείς τη θάλασσα και το απέραντο γαλάζιο να φαίνεται θολό μέσα από την ανικανότητά σου να δεις καθαρά μέσα του. Οι παλμοί της καρδιάς, να βαράνε ένα γρήγορο τέμπο και τα χέρια να πλατσουρίζουν δυνατά στις άρσεις. Η κολλημένη άμμος στα πόδια σου και γενικά παντού, σε βιάζει να πάρεις λίγο καλοκαιράκι σπίτι σου. Να ίπτασαι ανάσκελα και με κλειστά τα μάτια, πάνω στον υγρό κόσμο και το κυματάκι να παρασέρνει το κορμί σου ανάλογα με τις ορέξεις των αέρηδων και των ρευμάτων. Ακόμα και μέσα στο γραφείο παλεύετε αφού όταν θα βγεις έξω θα είναι ακόμα μέρα• κι αν είσαι και από τους τυχερούς όπως εγώ, προλαβαίνεις και μια γρήγορη βουτιά, έτσι για να ξεπλύνεις με αρμύρα και ιώδιο το όλο ανώφελο της ημέρας.

Φέτος το αλισβερίσι με τη θάλασσα άνοιξε πολύ όμορφα, στην παραλία Αμμούδι δίπλα στο Δαμνόνι. Μία παραλία μάγισσα, που καθώς την πλησιάζεις σε μαγεύει με τα γαλαζοπράσινα νερά της. Στη συνέχεια αναλαμβάνει δράση το ψιλό-ψιλό βοτσαλάκι που κάνει ένα σαγηνευτικό μασάζ στις πατούσες σου. Το αεράκι με τη σειρά του, σου τραγουδάει στα αυτιά και σε πείθει σε δευτερόλεπτα να ξεφορτωθείς ότι περιττό αγκαλιάζει το σώμα σου. Πρέπει να νιώσεις τις δονήσεις σε όλο σου το κορμί. Καταλήγεις μέσα στο γαλάζιο και θυμάσαι πώς είναι να είσαι ζωντανός.


Σάββατο, 9 Μαΐου 2015

Σκέψεις μετανάστευσης


Εγώ ποτέ δεν ήθελα να μεταναστεύσω. Δηλαδή ακόμα δεν έχω μεταναστεύσει αλλά το σκέφτομαι. Δεν το σκέφτομαι γιατί βαρέθηκα την Ελλάδα• ούτε γιατί δε βρίσκω δουλειά• ούτε γιατί εν καιρώ κρίσης μιζεριάζω. Ίσα ίσα, κρίση είχαμε όταν παίρναμε δάνεια για να πιούμε καφέ και να πάμε διακοπές. Αυτό που ζούμε τώρα είναι απόρροια της κρίσης που είχαμε πριν το 2008. Το 2010, φρεσκοαπολυμένος από το στρατό, κλίθηκα να βρω δουλειά. Με το καλημέρα. Ψάρακας όπως ήμουν και είμαι τσίμπησα• και ακόμα από το αγκίστρι κρέμομαι, αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που σκέφτομαι τη μετανάστευση. Δεν γνωρίζω κατά πόσο η απόρροια της κρίσης έχει βάλει τους ανθρώπους σε μία κατάσταση προσαρμογής στα νέα δεδομένα ή κάποιας θετικής εξέλιξης. Αυτό που ξέρω είναι ότι η γκρίνια που ανέκαθεν υπήρχε έχει αυξηθεί εκθετικά και αυτό είναι που με λαβώνει. Η γκρίνια που σου ρουφάει το αίμα και κάθε απόθεμα ενέργειας είναι η μεγαλύτερη πληγή. Αφοσιώνεσαι ευλαβικά στην εξάσκηση της χειρότερης συνήθειας που μπορεί να έχει ένα ζωντανό και αδιαφορείς, εθελοτυφλείς και λουφάζεις όπως λένε και οι αγαπημένοι μου Pink Floyd, comfortably numb.

Ζω μία μετριότητα 10-6 κάθε μέρα και αυτό με σβολώνει. Κάποιοι θα με πουν άπληστο κι εγώ θα τους απαντήσω, ότι μπορεί και να είμαι• και από δω και στο εξής η συζήτηση κομμένη.
Βιώνω κάθε μέρα έναν παραλογισμό. Μία φορά ήρθε ένας διανομέας της κούριερ σχετικά μεγάλης ηλικίας, λίγο πριν το σχόλασμα το δικό μας. Η συμπεριφορά μίας τυπικής ελληνίδας που διαχειρίζεται ένα μάτσο άχρηστα χαρτιά και χωρίς καμία ειδίκευση (όχι ότι έχει μεγάλη σημασία αυτό), πυροδότησε την παρακάτω φράση. "Αγόρι μου, σ αυτή τη χώρα όποιον τον κάτσεις σε καρέκλα, κι ας είναι πλεγμένη κι από γύφτους, νομίζει ότι είναι εξουσία". Η καθήμενη σε πλεγμένη από γύφτους καρέκλα έβγαλε το σκασμό, τουλάχιστον για τα 15 λεπτά που της απόμειναν στο γραφείο για εκείνη την ημέρα.  Δυστυχώς, την επόμενη ήρθε ανανεωμένη. Μία άλλη φορά μια κοπέλα που δουλεύει κάμποσα χρόνια εκεί διαγιγνώσκεται με καρκίνο και ακούω σχόλια από την αφεντικίνα που σιχάθηκα τη ζωή μου. Το μέλημα αυτού του ανθρωποειδούς ήταν για το αν θα βγει σωστά η δουλειά άμα φύγει. Δεν είσαι σε πολυεθνική γαμώ το χριστό σου, μαζί ξεκινήσατε... Τέλος πάντων. Η ιδέα να βάλω μια κάμερα ψηλά να καταγράφει τα τραγελαφικά που διαδραματίζονται καθημερινά θα με έκανε πλούσιο.

Όλη αυτή η νοοτροπία και η παντελή έλλειψη ενδιαφέροντος με κάνουν να βιώνω τις 8 από τις 24 ώρες ημερησίως σαν αγγαρεία για να μην πω σαν αναπόφευκτο βασανιστήριο.
Μη έχοντας να χάσω κάτι πέρα από τον ήλιο, τη θάλασσα, μερικές στιγμές με την οικογένεια και τη καθημερινή μιζέρια της ελληνικής πραγματικότητας, λέω να δεχτώ μια πρόκληση (γιατί κάπως έτσι το βλέπω) και να μεταναστεύσω για τις Αγγλίες γύρω στον Οκτώβρη. Τίποτα δεν είναι σίγουρο και αποφάσισα να μην αγχώνομαι για οτιδήποτε αποφασίσω ή μου συμβεί. Αν θα κλείσω τα 29 γενέθλια μου στο πολυπολιτισμικό Λονδίνο, χεσμένος από τις φοβίες και τα άγχη που διακατέχει κάποιον σε κάθε νέο του βήμα  ή τα κλείσω εδώ στην τιμημένη ελληνική επαρχεία μίζερα περιβαλλόμενος από σιχαμένους αναβάτες καλαμιών, για τη στιγμή που θα τα κλείσω, θα είναι ένα και το αυτό. Το μέλλον είναι πάντα άγνωστο και γεμάτο εκπλήξεις, δυσάρεστες ή ευχάριστες, όπου και να είσαι.

Τρίτη, 5 Μαΐου 2015

Καλά να πάθουμε

Δεν μ αρέσει να σχολιάζω την επικαιρότητα κυρίως γιατί υπάρχουν τραγικά θέματα που αξίζει να θίξω και αν το κάνω θα γίνω μίζερος και ενοχλητικός και για τον ίδιο μου τον εαυτό. Τα λένε μερικοί πολύ καλύτερα από εμένα εξάλλου. Λέω να κάνω μια εξαίρεση και επιφυλάσσομαι για το μέλλον. Αγνοώ λοιπόν τα προβλήματα σίτισης που αντιμετωπίζουν χιλιάδες οικογένειες λόγο της τρομολαγνίας των μέσων μαζικής παραπληροφόρησης, αγνοώ δολοφονίες μικρών παιδιών από τους ίδιους τους τούς γονείς και εξοργισμένα πλήθη που θέλουν στην κρεμάλα τον δολοφόνο, αγνοώ πολέμους που υφίστανται με τις πιο ηλίθιες δικαιολογίες και πολλά άλλα και έρχομαι στο προκείμενο.

Όπου κι αν πλοηγηθώ στο διαδίκτυο



Μια πολυσυζητημένη είδηση που μεταξύ άλλων ταλανίζει το νεοέλληνα. Ο Ρουβάς λέει ερμήνευσε το Άξιον Εστί. Και δώσ' του στήλες επί των στηλών στα πανηλίθια blogs που διαβάζει ο κόσμος, σε ιντερνετικά πόρταλς που προσυπογράφουν ηθικολόγοι της δεκάρας και τιτλοφορούνται δημοσιογράφοι. Όλοι κράζουν! Πως τόλμησε; Και εδώ έρχεται το δικό μου σχόλιο άνευ επιχειρηματολογίας γιατί δεν μπορώ άλλο πραγματικά.. Είστε ηλίθιοι; Τι άλλο θα σκαρφιστείτε για μερικά κλικς; Ο Ρουβάς πουλάει ακόμα! Φάτε τον. Φάτε τον όπως τρώγατε ανέκαθεν την πολυπληγείσα μεν, υπέροχη και με άθλιους κάτοικους δε, Ελλάδα. Ασχοληθείτε με το πως ένα πρώην(;) σύμβολο του σεξ βεβηλώνει ένα ποιοτικό άσμα ερμηνεύοντάς το με την ευχή του δημιουργού. Κρίνετε εσείς άθλιοι νεοέλληνες, αλάνθαστοι, αν πρέπει κάποιος να πει ή να κάνει κάτι ακόμα και αν έχει την αμέριστη αποδοχή του ανθρώπου που δημιούργησε αυτό το κάτι, και ξεχάστε όλα αυτά που αναφέρω στην πρώτη παράγραφο. Δε σας αφορούν.

Πέμπτη, 30 Απριλίου 2015

Α.Τ.Ι.Α.

Αν ένα παλικαράκι ανεξαρτήτου φύλου προσπαθεί να αλλάξει τον κόσμο επιτυχημένα ή όχι, εξαρτάται από την ψυχολογική κατάσταση του παρατηρητή ακριβώς τη στιγμή της παρατήρησης.
Κανένα άλλο σχόλιο μιας και κάθε δευτερόλεπτο περεταίρω προσοχής θα ακυρώνει το προηγούμενο.

A Baltimore activist was snatched up by police, black-bag style, on live TV

Posted by NowThis on Wednesday, 29 April 2015


Χαριτολογώντας πάντως, αν σηκώνει το κλίμα τέτοια διάθεση, θα μπορούσε κανείς εδώ, να παρομοιάσει τους μπάτσους με UFO.

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2015

Οικονομική ανάκαμψη ή γιατί πρέπει να διδάσκετε η αλγοριθμική λογική από το Γυμνάσιο


Όλοι έχουμε μία άποψη. Όπως πολύ ορθότερα το έθεσε ο Dirty Harry "Opinions are like assholes, everybody has one". Έτσι κι εγώ, δεν μπορώ να μείνω αμέτοχος και να μην εκθέσω τη δική μου,  για το πώς μία χώρα σαν την Ελλαδίτσα, που έχει τραβήξει τα πάνδεινα, κυρίως από την αγραμματοσύνη, τον εγωκεντρισμό και την ηλιθιότητα των πρόσφατων κατοίκων της, μπορεί σε βάθος χρόνου να ανακάμψει οικονομικά. Κάπου εδώ θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι δεν έχω καμία σχέση με την οικονομική επιστήμη και σε καμία περίπτωση δεν πάω να το παίξω προπονητής από τον καναπέ. Τα επιχειρήματα που πρόκειται να εκθέσω παρακάτω βασίζονται στην απλή λογική.
Μη έχοντας τι να κάνω τις μέρες αργίας, περισυλλογίζομαι. Η οικονομία μιας χώρας πέρα από τις πουστιές που μπορεί να κάνει ο εκάστοτε κυβερνήτης βασίζεται κυρίως στα αγαθά που διακινεί και εξάγει. Ανταλλάσσει δηλαδή με άχρηστα κωλόχαρτα ή αριθμούς σε συστήματα. Εδώ αναρωτιέμαι τι μπορεί να παράγει η Ελλάδα ώστε να το ανταλλάξει με τα υπερτιμημένα κωλόχαρτα που ονομάζουμε χρήμα. Πρώτη σκέψη που μου έρχεται είναι: "χμμμ όμορφη χώρα, ήλιος, θάλασσα. Ωραία. Τουρισμός." Fail. Επηρεάζεται άμεσα από εξωγενείς παράγοντες. Με τη συμβολή κάποιων εύκολα υποκινούμενων ηλιθίων (ονόματα δε λέμε, οικογένειες δε θίγουμε) μπορεί να καταστραφεί  εν μία νυκτί όσα κτίστηκαν με κόπο μήνες, χρόνια, δεκαετίες. Για τα γεωργικά προϊόντα δεν το συζητώ. Όλες αυτές οι επιδοτήσεις έχουν θέση σε καταστολή την δύσμοιρη αγροτιά. Αν και αν αντιμετωπιστεί η καλλιέργεια της γης με μία πιο επιστημονική, αν θές, προσέγγιση μπορεί κάτι να γίνει. Τέλος πάντων κάνοντας brainstorming εδώ μπορώ να μακρηγορήσω τόσο που κινδυνεύω να χάσω τον ένα και μοναδικό μελλοντικό μου αναγνώστη. Δηλαδή εμένα.
Προχωρώντας στο προκείμενο, η λέξη κλειδί είναι software. Η Ελλάδα παράγει εγκεφάλους, οι οποίοι ωριμάζουν. Ο ρομαντισμός κατακεραυνώνετε από το ένστικτο για επιβίωση και είτε αποδημούν είτε λουφάζουν σε μια θεσούλα που τους εξασφαλίζει τα προς το ζην. Ο μαθηματικός νους είναι κάτι που διαθέτουμε σε αφθονία και αυτό φαίνεται και από τα διεθνή βραβεία σε μαθηματικούς διαγωνισμούς και τα λοιπά (δες ένα παράδειγμα).
Software λοιπόν. Δε χρειάζεσαι τίποτα περισσότερο από καλούς εγκεφάλους και έναν υπολογιστή. Ας πούμε ότι θέλεις να αναπτύξεις την αυτοκινητοβιομηχανία στην Ελλάδα. Τρέχα γύρευε πρώτες ύλες, πανάκριβα εργοστάσια, μηχανές, ρομπότ, μηχανικούς.. δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Ενώ, software. Απλά τα πράγματα. Απλά τα πράγματα; Εξαρτάται. Πρακτικά ένας εγκέφαλος και ένας υπολογιστής είναι οι πρώτες ύλες που χρειάζεσαι. 
Το υπουργείο παιδείας, που κατά τη γνώμη μου (και εδώ οφείλετε να συμφωνήσετε) θα έπρεπε να μετονομαστεί σε υπουργείο βλακείας, καθώς πασχίζει να μετουσιώσει τα νιάτα σε παπαγαλέ ανδρείκελα (γιατί άραγε;),  εδώ και κάποια χρόνια προσπαθεί να βγάλει από το πρόγραμμα σπουδών ένα και μοναδικό μάθημα τεχνολογικής κατεύθυνσης που διδάσκετε στην τρίτη λυκείου, εξετάζεται πανελλαδικά και αφορά στην αλγοριθμική λογική μεταφρασμένη σε κάτι πιο φιλικό για τον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι αυτό το μάθημα καλλιεργεί (εάν γίνει σωστά) μια δομημένη λογική που υπακούει ο υπολογιστής μέσω της διαδικασίας του προγραμματισμού. Εν ολίγης, δίνει τις βάσεις για κάποιον που θέλει να ασχοληθεί είτε ερασιτεχνικά είτε επαγγελματικά με τη δημιουργία software. Από εκπαιδευτικής άποψης, το μάθημα μπορεί να χαρακτηριστεί και σαν απλά εφαρμοσμένα μαθηματικά. Πρακτικά ενεργοποιεί νευρώνες και εξασκεί τον εγκέφαλο όπως ακριβώς κάνουν και τα κλασικά μαθηματικά που διδασκόμαστε από την πρώτη κιόλας τάξη του δημοτικού.
Μιας και είναι χαρακτηριστικό κάθε έμβιας οντότητας να προσαρμόζετε στις εκάστοτε συνθήκες προκειμένου να επιβιώσει, έτσι πρέπει και το εκπαιδευτικό σύστημα που αφορά έμβια και σκεπτόμενα όντα, να εισάγει την φιλική προς τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές αλγοριθμική λογική, γιατί όχι από το γυμνάσιο, και όχι σαν ένα μάθημα επιλογής που δε δίνετε καμία σημασία, αλλά σαν ισότιμο μάθημα με την λογοτεχνία και τα μαθηματικά.
Ο εγκέφαλος ενός 12χρονου μπορεί να αφομοιώσει υπέροχες πληροφορίες που κατόπιν επεξεργασίας και ωρίμανσης μετουσιώνει σε θαύματα. Σύγχρονα και απτά θαύματα, όχι σαν αυτά που διαβάζουμε. Στα παραμύθια.
Συνοψίζοντας μέχρι εδώ.  Βήμα 1: Εισαγωγή της εφαρμοσμένης αλγοριθμικής λογικής σαν βασικό μάθημα από το γυμνάσιο με ίδια βαρύτητα όπως αυτή της έκθεσης και των μαθηματικών.
Όποιος έτυχε να φοιτήσει σε ελληνικό πανεπιστήμιο και δεν εντάχτηκε έστω και από το πρώτο έτος σε κάποια φοιτητική παραταξούλα, (που η ύπαρξή των, είναι τραγελαφική και αποτελεί ένα τεράστιο θέμα που χρίζει άμεσης αντιμετώπισης και δε συνάδει με τα παραπάνω) θα έχει βιώσει την ασύλληπτη παράνοια του προγράμματος σπουδών. Δεν είμαι κοσμοπολίτης, δεν έχω ταξιδέψει ιδιαίτερα και δεν γνωρίζω πολλά πράγματα, αλλά μου είναι αδιανόητο να φανταστώ μία σοβαρή χώρα που υπό την "επίβλεψή της" λειτουργούν δημόσια ιδρύματα σαν τα πανεπιστήμια και κάθε λογής σπουδαστήρια, που το πρόγραμμα σπουδών τους προσαρμόζεται στις γνώσεις ορισμένων βολεμένων ακαδημαϊκών και όχι την πρακτική αναγκαιότητα και την εξέλιξη της εκάστοτε επιστήμης. Είναι ποτέ δυνατόν;
Συνεπώς. Βήμα 2: προσαρμογή των προγραμμάτων σπουδών των ιδρυμάτων που ασχολούνται με την επιστήμη της πληροφορικής στις σύγχρονες και εμπορικά εκμεταλλεύσιμες τάσεις και την εξέλιξη της επιστήμης, έτσι ώστε να μπορούν οι απόφοιτοι να έχουν εμπορικά εκμεταλλεύσιμη γνώση. Και για να προλάβω τους κακοθελητές δεν εννοώ ούτε ιδιωτικοποίηση, ούτε νταβατζηλίκι από μεγάλες πολυεθνικές. Στόχος είναι η δημιουργία επιστημόνων που θα μπορούν να γεννήσουν και να υλοποιήσουν ιδέες. Όχι πως τώρα δε γίνεται. Παρόλη την αντιξοότητα και τις μη ευνοϊκές συνθήκες παράγουμε υπέροχα μυαλά, φανταστείτε τι θα γινόταν αν επικρατούσε ένα φυσιολογικό καθεστώς.
Από εκεί και ύστερα αρχίζουν τα πιο δύσκολα. Πώς εκμεταλλευόμαστε τους νέους πόρους; Πέρα από την ανεξάντλητη ανάγκη για νέες τεχνολογίες και software που ευνοεί την Αυτοαπασχόληση των αποφοίτων (όχι μόνο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης) θα μπορούσε το κράτος να δημιουργήσει κρατικές εταιρείες και να παράγει λογισμικό έτσι ώστε να εξυπηρετεί τις ανάγκες του. Να δημιουργηθεί σωστό λογισμικό, που αυξάνει την παραγωγικότητα και τη δημιουργική σκέψη έτσι ώστε να μην αναλώνεται η φαιά ουσία στα χωράφια που μπορεί αποτελεσματικότερα να αναλάβει η μηχανοργάνωση.  Μόλις τακτοποιήσουμε τα έσω και ο μηχανισμός πλέον λειτουργεί, τον συντηρούμε και αναλαμβάνουμε καινούρια έργα.
Θα μου πεις τώρα, ποιος θα κάνει τη διαχείριση;  Εδώ υπάρχει ένα θέμα. Ευελπιστώ, κι ας με πεις και αφελή ότι χρόνο με το χρόνο θα βελτιωθεί η κατάσταση και κάποια στιγμή θα φτάσουμε σε ένα σημείο καλό και παραγωγικό. Όπως και να έχει είναι καλό να προσπαθήσουμε αρχικά με τη βελτίωση της παιδείας και της εκπαίδευσης και μέχρι να θερίσουμε αυτά που σπείραμε θα βρεθεί και ο τρόπος.
Συνοψίζοντας, η ζήτηση λογισμικού αυξάνετε διαρκώς. Πριν κάποια χρόνια είχαμε έναν υπολογιστή ανά σπίτι και άμα. Εν έτη 2015 ο κάθε ένας μπορεί να έχει 3 συσκευές που χρησιμοποιεί λογισμικό, άρα δε μπορώ να διακρίνω κάποια πτωτική τάση στον συγκεκριμένο τομέα. Το καλύτερο απ' όλα είναι ότι δεν χρειάζεται πέρα από γνώση, διάθεση και έναν υπολογιστή τίποτα άλλο εν αντιθέσει με οποιαδήποτε άλλη βιομηχανία που ο εξοπλισμός μπορεί να κοστίσει αρκετά εκατομμύρια ευρώ. Όσον αφορά στις ανάγκες της εκπαίδευσης το κόστος είναι αστείο αφού πλέον με 30€ μπορεί κάποιος να έχει ένα μηχάνημα για να παίζει με αλγορίθμους και να δημιουργεί λογισμικό.  Στο Ισραήλ το μυριστήκανε είδη και κοντεύουν να φτιάξουν την δεύτερη Silicon Valley. Εμείς τι περιμένουμε;