Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

4 and a half months later...


I don’t know why, but I decided to write this post in English. Well actually I know. Since my second year of university any time I spend not doing something the society mark as productive I feel guilt. That’s right I am a victim, but I don’t want to feel guilt for this one, so I am writing my thoughts and my “news” while practising the English language.
The past few months since I left Greece weren’t the easiest ones, for sure there were the most challenging ones. There were the months that brought the biggest changes into my life and that’s because even though the last couple of years I was continuously thinking of migration as a possible scenario I had never imagined myself outside Greece. I had never imagine myself as an immigrant. I had never imagined my life away of the people I love and knew I could have their support any time I needed it.
The past few months I fell in love with idea of having prospects in my life and at the same time loosing the meaning of life as I had inaccurately defined it in my head for years. I experienced rejection and disappointment more than I had ever imagined that I could stand and confirmed or even better verified that life progression has to do with confidence and belief in yourself.
I finally pursuit one of my dreams. The dream of becoming a teacher. A teacher in a real school, and that came with the hardest way it could come. Me being in a multicultural classroom in one of the biggest cities in the world and not being 100% able to communicate as effectively as I wanted. Having those kind of insecurities, I had the most stressful time of my life and for the exact same reasons I experienced happiness and relief in its more intense forms.
First it was the job hunting . Then it was the rejection and then the relief. Relief is translated with 6am waking up, 6:30 am me being on the road and finally getting back in my room at 7:00pm. But the pay rate is good 500pounds a week and that’s only the begining. And believe me I felt relief...
One of the greatest things in London is that everyday might be different unless you are working. People are living their lies by moving fast. Trying to experience different things. Taste different food and people. The worst thing is that the daily pressure is being diffused every Friday and Saturday night and literally the streets of London are full of drunk Londoners mutated into a primitive form of human life. Yesterday, I had to go to my flatmate’s birthday in a bar near Liverpool street, I had met him earlier in the day with his buddies around 15:00 almost wasted from alcohol. They had been drinking from 12 in the midday, so when I went to find them at 23:00 they were wasted and of course I could find them since they wouldn’t pick up the phone. To be honest I felt relieved since my body has perfectly adapted to 6am to 10pm circle and I was already tired. With a huge smile on my face I headed to the tube station. In the wagon somebody had left a sue box full of human shit and some of them were spread all over the wagon sits. I think that incident perfectly describes how the average Londoner is behaving or diffusing their stress if you will. I am not quite sure if I can live like that for a long time but in the end I am glad that I tasted it and for once got out of my comfort zone.

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

I live by the river II

Αυτή η πόλη είναι εξαιρετική όταν δεν σε έχει πιάσει κοψιμο σε night bus 2 η ώρα το βράδυ στη μέση του πουθενά!

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

I live by the river

Σήμερα κλείνω τα 30.

Σχεδόν ανέκαθεν προσποιούμουν ότι δεν θέλω να γιορτάζω γενέθλια. Για να είμαι ειλικρινής δεν είμαι απόλυτα σίγουρος ότι προσποιούμε μπορεί όντως να μή μαρέσει κιόλας. Δεν ξέρω. Σίγουρα δε θέλω να γίνεται θέμα και γι αυτό ο αρνητισμός.

Τέλος πάντων. Έχω καιρό να γράψω εδώ και υπάρχει λόγος.

Εξετάζοντας τις προηγούμενες αναρτήσεις σχεδόν παντού αναφέρω τη μετανάστευση.

Η μετανάστευση έγινε. Είμαι εδώ και ένα μήνα κάτοικος Λονδίνου και προσπαθώ να βρω δουλειά. Το ενδεχόμενο να γίνω προγραμματιστής εδώ, για την ώρα το εγκαταλείπω αφού η εμπειρία μου είναι 0 και τα ζητούμενα πολλά. Οπότε ίσως κερδίσω λίγο χρόνο κάνοντας άλλα πράγματα. Θα κάνω απντέιτ όμως γιατί σε μερικά χρόνια θα έχει ενδιαφέρον να δω πώς έβλεπα τα πράγματα και που πήγε η βαλίτσα τελικά.

Για την ώρα μένω short term rending σε ένα δωμάτιο ενός σπιτιού μιας οικογένειας νιγηριανών. Είμαι κέντρο, ειναι φτηνά αλλά πολύ βρόμικα. Αν εξαιρέσεις την υγιεινή και το ντους που δεν έχει πίεση εξαναγκάζοντάς με να κάνω μπάνιο σκυφτός όλα τα υπόλοιπα είναι τέλεια. Δεν με ενοχλούν, δεν τους ενοχλώ, ξανά λέω είναι φτηνά οπότε όλα καλά.

Το Λονδίνο είναι πολύ γαμάτο αρκεί να έχεις λεφτά να τρως. Παρόλο που μπορώ να νιώσω αυτή την ομορφιά δεν μπορώ να το απολαύσω γιατί είμαι μονίμως στρεσαρισμένος λόγω αναζήτησης δουλειάς. Job hunting is tough. Το περίμενα πιο εύκολο.

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

Τι εγινε ρε παιδιά; και ο Byron συνωνομοσιολογος;

[...] Who hold the balance of the world? Who reign O'er congress, whether royalist or liberal? Who rouse the shirtless patriots of Spain? (That make old Europe's journals squeak and gibber all.) Who keep the world, both old and new, in pain Or pleasure? Who make politics run glibber all? The shade of Buonaparte's noble daring?- Jew Rothschild, and his fellow-Christian, Baring. [...]

-Canto XII / Don Juan

Και για του λόγου το ασφαλές...

http://www.gutenberg.org/cache/epub/21700/pg21700.txt

Σάββατο, 18 Ιουνίου 2016

Το κοινό του παοκτζή, του ματατζή, του ομοφυλόφιλου, του Έλληνα, του μουσουλμάνου και του άθεου

http://souleyevision.blogspot.gr/

Όλα θαρρώ αρχίζουν από την απίστευτη αδυναμία του ανθρώπου να θέλει απελπισμένα να ανήκει σε μία ομάδα. Και να παθιάζεται μ αυτή. Δένεται συναισθηματικά γιατί η πραγματικότητα του το ορίζει και στη συνέχεια μπορεί να μεταμορφωθεί σε κτήνος. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, αν σκάψουμε ακόμα πιο βαθιά η μεγάλη πληγή είναι ο εγωισμός. Που αν σκάψουμε ακόμα πιο βαθιά ο εγωισμός πρέπει να ναι ζωικό ένστικτο. Το ζωικό ένστικτο της αναπαραγωγής και της επιβίωσης του είδους. Θέλω να σπείρω του δικούς μου απογόνους. Παρατηρούμε σε άγρια θηλαστικά πως η ζωή του αρσενικού από την πρώτη κιόλας μέρας που έρχεται στον κόσμο είναι ένας αγώνας κατάκτησης της κορυφής και στις περισσότερες περιπτώσεις υπάρχει μόνο ένα αρσενικό στην ομάδα.

Οι ομάδες συχνά τρέφουν τον εγωισμό. Αμέσως βρίσκεις άτομα με “κοινά” χαρακτηριστικά που είτε προϋπάρχουν είτε που δημιουργεί μια συλλογιστική. Έτσι το υποκείμενο Α μέλος της ομάδας Ο και το υποκείμενο Β κι αυτό μέλος της ομάδας Ο, έχουν ταυτίσει κοινά. Ανήκουν στην ίδια ομάδα έτσι μπορούν ακόμα να ανταλλάξουν σιωπηλά φιλοφρονήσεις. Η ομάδα λοιπόν αποκτά εγωισμό και τα κοινά πλέον στοιχεία που είτε ανακαλύπτουν είτε εφευρίσκουν πρέπει να υπερασπιστούν (κι άλλο κατάλοιπο της ζωικής φύσης του ανθρώπου ως μηχανισμός επιβίωσης).

Το κακό είναι ότι οι ομάδες είναι πολύ εύκολα χειραγωγήσιμες. Αρκεί να πείσεις ένα μέλος της ομάδας ή ένα μέρος της για κάτι. Εκεί θα υπάρξουν 3 ενδεχόμενα. Το πρώτο είναι ολόκληρη η ομάδα να πιστεί, το δεύτερο είναι να υπάρξει μία υποομάδα (διχασμός) και το τρίτο να παραγκωνιστεί ο άνθρωπος ή υποομάδα που προσπάθησε να προσηλυτίσει τα υπόλοιπα μέλη στη νέα ιδέα. Ας κρατήσουμε αυτή την παράγραφο και θα αναφερθώ σε αυτή ως (1).

Είναι κοινός αποδεκτό ότι οι άνθρωποι για λόγους πρόσκαιρης ψυχικής ηρεμίας και πιθανότατα νοοτροπίας αρέσκονται στα ψέματα που επουλώνουν την ασχήμια της πραγματικότητας. Είναι πολύ πιο εύκολο για τους ανθρώπους να δεχτούν για παράδειγμα ότι αν πεθάνουν θα συνεχίσουν να ζουν σε ένα μέρος ουτοπικό όπως ο παράδεισος  παρά να προσπαθήσουν να φτιάξουν αυτή την ουτοπία στην παρούσα κατάσταση. Πολλοί μάλιστα θα δεχτούν ότι αυτό δεν γίνεται οπότε θα προτιμήσουν να χρησιμοποιήσουν το δεκανίκι της θρησκείας (θα ανήκουν εξάλλου σε άλλη μια ομάδα). Θα καταπιεστούν με εντολές και κανόνες που θα καταπατήσουν και λίγο πριν πεθάνουν θα προσπαθήσουν να μετανοήσουν για να πάρουν τελικά το εισιτήριο για τον παράδεισο. Ξέφυγε λίγο η κουβέντα αλλά εκεί που το πάω είναι οτι ο άνθρωπος αρέσκεται στο ψέμα που στο νου του κάνει την πραγματικότητα πιο εύκολη. Οπότε το προτιμάει από μία αλλήθεια που πιθανότατα θα πρέπει να τη δουλέψει. Εξάλλου στη σύγχρονη δύση ο χρόνος είναι χρήμα και οι κονσερβοποιημένες λύσεις σε γλυτώνουν από περιττά έξοδα.

Τώρα λαμβάνοντας υπόψιν μας τα παραπάνω και την (1), καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι οι ομάδες είναι πιο πιθανόν να χειραγωγηθούν για ένα ψέμα που θα κάνει την πραγματικότητά τους φαινομενικά πιο εύκολη/όμορφη παρά να προσπαθήσουν να δουν μακροπρόθεσμα τι αποτέλεσμα θα έχουν οι πράξεις που έχουν συμμεριστεί.

(Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με την Ελλάδα στα νεότερα χρόνια της. Και θα το διαπιστώσεις εάν διαβάσεις την ιστορία της από πηγές πέρα από αυτές που μας τάιζαν στον σχολείο και μετουσίωναν την ιστορία σε άλλο ένα αγκάθι που πρέπει να ξεβγάλεις για να μη σε ξεβγάλει αυτό στο πανηγύρι των πανελλαδικών εξετάσεων.)

Και για να καταλήξω κάπως έτσι δημιουργήθηκαν οι  θρησκείες, οι εθνικότητες, οι άνδρες, οι γυναίκες, οι νέοι, οι γκέι, οι λεσβίες, οι ανάπηροι, οι πλούσιοι και οι φτωχοί, οι ερωτευμένοι και οι ανέραστοι, οι ρεαλιστές , οι οπορτουνιστές, οι κομουνιστές και οι καπιταλιστές, οι μαύροι, οι άσπροι και οι κίτρινοι, οι παοκτζήδες και οι ολυμπιακοί κλπ κλπ κλπ. Και είναι όλοι έτοιμοι να αλληλοσκοτωθούν μόνο και μόνο γιατί τους χωρίζει ας πούμε μια νοητή γραμμή στο χάρτη ή κάποιοι αγαπάνε ανθρώπους του ίδιου φύλλου και αυτό ενοχλεί αυτούς που θέλουν να πηδάνε ανθρώπους διαφορετικού φύλου κλπ κλπ κλπ.

Ανήκουμε όλοι σε μία ομάδα.

Είμαστε ζωντανοί οργανισμοί πάνω στον πλανήτη γη.

Και όσο πιο νωρίς το καταλάβουμε, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχουμε να επιβιώσουμε και γιατί όχι να βιώσουμε την ομορφιά που κρύβεται πίσω από νοητικά όρια που θέτουν εξυπνάκηδες για να θρέψουν τον εγωισμό τους εις βάρος των αφελών δίποδων.

Οι εθισμένοι στις ομάδες που κατάφεραν να φτάσουν μέχρι εδώ θα με πουν αφελή αλλά θα επικαλεστώ την (1) και θα τους πω ότι τους αγαπώ παρόλο που αυτή η αγάπη μπορεί να είναι η καταστροφή και των δύο μας.